//HAKAN N.

Amerika İyidir Ya!

Bizimkiler (ailem) WAT’a pek katılmamı istemedikleri için maddi anlamda bu konuda bana destek de sağlamıyorlardı. Ancak Üniversite 3.sınıfta baya kararımı vermiştim WAT’a katılıp USA’e gitmeye. Bana borç verebilecek arkadaşlarımın listesini çıkardım, 50 TL, 70 TL,100 TL… kim ne verecekse ;). Elimde 2 sayfalık kabarık bir isim listesi vardı, döndüğümde vermek kaydı ile hepsinden borç alacaktım. O sene, 2011 yazında kesinlikle USA’e gitmem lazımdı. Bunu gerçekten çok istemiştim.

Her öğrencinin yaptığı gibi ben de sevgili ev arkadaşım FUTTU ile şirket araştırmasına girdim. Alsancak’ta o şirket senin, bu şirket benim baya bir araştırmıştık. Her şirket hakkında baya bir söylenti, baya bir yorum vardı. Kafamız baya bir karışmıştı. Neyse, en nihayetinde UT ile gitmeye karar verdik. Açıkçası bizi orada ikna eden biraz da İzmir ofisteki Mustafa Abi’nin çok içten ve samimi olmasıydı.

Neden bilmiyorum ama USA konusunda çok heyecanlıydım. Şirkete karar vermiştik ancak cebimde 5 kuruş para yoktu :). Ama o sene kesin USA’e gidiyordum. Bundan garip bir şekilde çok emindim. Şimdi para bulma vaktiydi. Ara tatilde eve gittikten sonra konuyu bizimkilere açtım. Baya bir karşı çıktılar ve zaten para olmadan gidemeyeceğimi bildikleri için onlar da çok rahattılar. Ancak bendeki 2 sayfalık potansiyel borç alabileceğim kuzenlerim, arkadaşlarım, abilerim… listesini görünce baya bir şaşırdılar. Oldukça kararlıydım. Önce onları bu konuda ikna ettim. Bana çok katkısı olacağını, faydalarının çok fazla olacağını, CV’me ekleyebileceğim 4 aylık USA deneyiminden, İngilizcemin gelişmesinden ve daha bir çok faydasından bahsettim programın. Ablam ve babam bana şöyle bir baktı -hala çok kararlıydım- ve ağızlarından en son şu sözler döküldü: “Tamam, tamam rezil olma, milletten para-mara isteme, biz ayarlayacağız.”

Wuhuuuuu, parayı da babamdan kopardıktan sonra ilk fırsatta ön kaydımı yapmıştım. Hala çok heyecanlıydım. Sürekli USA’i araştırıyordum internette. Kendime bir kaç online arkadaş bile bulmuştum oradan. İşlerimiz ve gideceğimiz yerler kesinleşti. Virginia Beach’e gidiyordum. Ev arkadaşım FUTTU ile çok garip bir durum oldu. Programa katılmaya az çok beraber karar vermiştik ama aramızda hiç beraber bir yere gitme cümlesi geçmemişti :). Onun İngilizcesi daha iyi olduğu için Colorado, Denver’a gidiyordu. Ve yaz boyu hiç görüşmedik :). Ama onun da o yaz mükemmel bir program geçirdiğine eminim çünkü döndüğümüzde ikimizin de anlatacak bir çok hikayesi vardı. Sevgili FUTTU şu aralar Irak’ta mühendislik işlerine devam ediyor :).

11 Haziran ve ben Amerika’daydım. Bugün benim aslında doğum günümdü. Galiba en güzel doğum günü hediyemi kendime vermiştim. Virginia’ya geldiğimiz ilk akşam, bir hostelde kaldım. Jetlag, yorgunluk vs. hiç biri yoktu açıkçası ama hala çok heyecanlıydım. O gün akşam bir doğum günü partisi olmamıştı benim adıma ama ben hediyemi almıştım:). Üzerime çöken tatlı bir yorgunlukla o gün gözlerimi Virginia Beach’teki ilk geceme kapatmıştım.

Size yaz boyu yaşadığım tüm her şeyi, anılarımı anlatmayacağım ama mükemmel bir yaz geçirdiğimi söyleyebilirim. Çok güzel dostluklar ve yeni arkadaşlıklar kurdum, dünyanın çoğu ülkesinden arkadaşlarım oldu :). Virginia Beach benim ikinci evim gibi olmuştu. Hala aramızda duygusal bir bağ var :). Hikâyemin devamını merak ettiğinizi biliyorum ama buradan sonraki kısım size kalmış. Gidin ve kendi hikâyenizi yazın!

Herkese kucak dolusu selamlar, kendinize bu eşsiz deneyimi yaşaması için bir fırsat verin, şans tanıyın. Gidin ve siz de kendi hikâyenizi yazın ;)

Amerika iyidir ;)

HAKAN N.
CHERIES BICYCLE AND BLADE RENTAL – VIRGINIA BEAC, VA – SUMMER 2011
DOKUZ EYÜL ÜNİVERSİTESİ
ÇEVRE MÜHENDİSLİĞİ – 3. SINIF